اقتصادخلاصه کتاب
موضوعات داغ

خلاصه کتاب چرا ملت ها شکست می خورند؟

کشورها به دلیل ناتوانی خود در توسعه «نهادهای اقتصادی فراگیر» شکست می خورند.

درباره کتاب چرا ملت ها شکست می خورند

چرا ملت ها شکست می خورند: ریشه های قدرت، رفاه و فقر، که برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، کتابی از اقتصاددانان دارون عجم اوغلو و جیمز رابینسون است. این پژوهش های قبلی نویسندگان و بسیاری از دانشمندان دیگر را خلاصه و عمومی می کند. رابینسون و عجم اوغلو با تکیه بر اقتصاد نهادی جدید، در نهادهای سیاسی و اقتصادی – مجموعه ای از قوانین و مکانیسم های اجرایی که در جامعه وجود دارد – دلیل اصلی تفاوت در توسعه اقتصادی و اجتماعی دولت های مختلف را با توجه به عوامل دیگر بررسی می کنند. جغرافیا، آب و هوا، ژنتیک، فرهنگ، مذهب، جهل نخبگان در درجه دوم قرار دارند.

نویسندگان دو نوع نهاد را مقایسه می‌کنند: استخراجی – با هدف حذف اکثریت جامعه از فرآیند تصمیم‌گیری سیاسی و توزیع درآمد، و فراگیر – با هدف گنجاندن گسترده‌ترین لایه‌های ممکن جامعه در زندگی اقتصادی و سیاسی. با طرد اقشار وسیع جامعه، فرآیند تصمیم گیری سیاسی، به گفته نویسندگان، ناگزیر به تعرض به حقوق اقتصادی همه کسانی که به نخبگان تعلق ندارند، می انجامد. و فقدان تضمین های قابل اعتماد حقوق مالکیت و فرصت دریافت درآمد از بنگاه های خود در میان اقشار وسیع جامعه منجر به توقف رشد اقتصادی می شود. بنابراین، در غیاب نهادهای سیاسی کثرت گرا، دستیابی به توسعه پایدار، به گفته نویسندگان، غیرممکن است.

خلاصه کلی…

کشورهای توسعه یافته به دلیل «موسسات اقتصادی فراگیر» ثروتمند هستند – اساساً ترکیبی از دولت و بازار آزاد که در آن:

  • دولت از طریق تضمین حقوق مالکیت خصوصی و اجرای قانون قراردادها، انگیزه هایی برای سرمایه گذاری و نوآوری برای مردم ایجاد می کند.
  • دولت با فراهم کردن آموزش و زیرساخت سرمایه گذاری و رشد را امکان پذیر می کند.
  • دولت به جای اینکه در انحصار نخبگان کوچک باشد، توسط شهروندانش کنترل می شود. مهم این است که یک اصل دموکراتیک در کار وجود داشته باشد که در آن افراد در سیاست نهادها و قوانینی را ایجاد کنند که برای اکثریت مردم کارآمد باشد، نه اینکه صرفاً برای منافع ثروتمندان کار کنند.
  • دولت همچنین باید انحصار خشونت را حفظ کند.
  • برخلاف کشورهایی که «موسسات اقتصادی فراگیر» را توسعه می‌دهند که توسعه را تشویق می‌کنند، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که «موسسات اقتصادی استخراجی» مخالف (فکر کنید دیکتاتور فاسد و دسته‌اش پول را در حساب بانکی سوئیس ذخیره می‌کنند) می‌توانند در کوتاه‌مدت باعث رشد شوند. اما در دراز مدت منجر به فقر می شود.
  • آنها همچنین پیشنهاد می کنند که در بسیاری از کشورهای توسعه نیافته طی سه تا چهار قرن گذشته “چرخه باطلی” در کار بوده است: نهادهای استخراجی ابتدا توسط یک قدرت استعماری (معمولاً بر اساس نهادهای استخراجی داخلی موجود ساخته شده بودند) ایجاد شدند. ، تحت حاکمان پسااستعماری حتی بیشتر استخراج شد که به نوبه خود به جنگ داخلی منجر گردید زیرا جناح های رقیب برای کنترل نهادهای استخراجی می جنگیدند – که سپس منجر به هرج و مرج و دولت های شکست خورده شد. نویسندگان امید چندانی به چنین کشورهایی ندارند.

در ادامه خلاصه تفصلی کتاب چرا ملت ها شکست می خورند را می خوانید:

چرا ملت ها شکست می خورند: مقدمه

کشورهایی مانند مصر فقیر هستند، زیرا توسط نخبگان محدودی اداره می‌شوند که جامعه را به نفع خود و به هزینه توده عظیم مردم سازماندهی کرده‌اند. (این در مورد کره شمالی، سیرالئون، زیمباوه نیز صدق می کند)

کشورهایی مانند بریتانیای کبیر و ایالات متحده ثروتمند هستند زیرا شهروندان آن‌ها نخبگانی را که قدرت را کنترل می‌کردند سرنگون کردند و جامعه‌ای را ایجاد کردند که در آن حقوق سیاسی بسیار گسترده‌تر توزیع می‌شد، جایی که دولت در آن پاسخگو به شهروندانش بود و توده عظیم مردم در آن می تواند از فرصت های اقتصادی استفاده کند. (این در مورد ژاپن و بوتسوانا نیز صدق می کند).

فصل اول – بسیار نزدیک و در عین حال بسیار متفاوت

این فصل “چرا ملت ها شکست می خورند” با مقایسه دو طرف نوگالس شروع می شود که نیمی از آن در آریزونا، در ایالات متحده و نیمی دیگر در مکزیک قرار دارد.

در نیمی از آریزونا میانگین درآمد ۳۰۰۰۰ دلار آمریکا است، اکثر بزرگسالان فارغ التحصیل دبیرستان هستند، جاده ها آسفالت هستند، نظم و قانون وجود دارد، اکثر آنها تا بالای ۶۵ سال زندگی می کنند. در نیمه جنوبی و در مکزیک اما، متوسط ​​درآمد سه برابر کمتر است و هر چیز دیگری به همین ترتیب بدتر است.

نویسندگان خاطرنشان می کنند که تفاوت نمی تواند به دلیل محیط یا فرهنگ باشد، بلکه باید به دلیل فرصت های سیاسی و اقتصادی این تفاوت ایجاد می شود. آنها همچنین استدلال می کنند که برای درک تفاوت، باید درست به دوران استعمار اولیه در قرن ۱۶ و ۱۷ بازگردید.

مکزیک اولین کشوری بود که تحت یک سیستم برده داری و استخراج مستعمره شد. در قرن پانزدهم، اسپانیایی‌ها اساساً از سیستم‌های برده‌داری موجود به نفع خود استفاده کردند و کوه‌هایی از طلا و نقره را استخراج کردند و میراثی از حکومت نخبگان و کمبود حقوق سیاسی برای اکثریت باقی گذاشتند.

در آمریکای شمالی، که ۱۰۰ سال بعد عمدتاً توسط انگلیسی‌ها ساکن شدند، نبود برده‌داری در میان جمعیت‌های بومی و تراکم بسیار کمتر جمعیت به این معنی بود که سیستم‌های برده به سادگی کار نمی‌کنند، اگرچه این امر مانع از تلاش آنها برای بیست سال اول نشد. با این حال، در نهایت، شرکت مهاجران اولیه (شرکت ویرجینیا) در انگلستان متوجه شد که تنها راهی که استعمار می تواند کار کند، ایجاد انگیزه برای مهاجران است – بنابراین آنها در ازای کار به مهاجران زمین پیشنهاد کردند. این بود که اساس قانون اساسی و کنگره دموکراتیک ایالات متحده را ایجاد کرد که سپس مشکلاتی را برای دولت انگلیس ایجاد نمود.

بقیه فصل در ادامه استدلال می کند که ۳۰۰ سال آینده تاریخ برای درک اینکه چرا ایالات متحده اکنون اینقدر ثروتمند است و چرا بیشتر آمریکای لاتین اینقدر فقیر است بسیار مهم است.

آمریکا ۳۰۰ سال ثبات سیاسی داشته است، جایی که نهادهای سیاسی نهادهای اقتصادی را حداقل تا حدی کنترل می‌کنند (نویسندگان به عنوان مثال از فروپاشی انحصار مایکروسافت یاد می‌کنند) که به طور گسترده باعث می‌شود آنها برای همه کار کنند. عوامل دیگری مانند سیستم ثبت اختراع، سیستم های اعتباری و آموزش فرصت هایی را برای هر کسی فراهم می کند تا آن را ثروتمند کند و از مزایای ثروت بهره مند شود.

برخلاف آمریکای لاتین (مکزیک)، تا دهه ۱۹۹۰، اکثر کشورها شاهد آشفتگی سیاسی و یک سری دیکتاتوری بودند که در آن یک سری کوچک از نخبگان به نفع خود حکومت می کردند. این بی ثباتی منجر به افزایش قدرت انحصاری شده است، و به عنوان یک بازدارنده برای هر کسی عمل می کند که تلاش کند و خوب عمل کند تا ثروتمند شود (دیکتاتور بعدی ممکن است تمام پول شما را از بین ببرد)، همچنین کمبود مالی و تحصیلات به هر حال مانع از رقابت می گردد.

مهمتر از همه، به نظر می رسد که اقبال تاریخی برای توضیح اینکه چرا یک کشور در حال حاضر ثروتمند است، مرکزیت دارد. بنابراین اگر فرهنگ انحصار، فساد و فقدان حقوق سیاسی عادی باشد، پیدا کردن راهکار اینکه چگونه یک کشور فقیر کنونی می تواند توسعه یابد، کار ساده ای نخواهد بود.

فصل سوم: ایجاد رفاه و فقر

این فصل “چرا ملت ها شکست می خورند” کره شمالی و جنوبی را که پس از جنگ جهانی دوم تقسیم شده اند، مقایسه می کند. در اواخر دهه ۱۹۴۰، اینها سطوح توسعه مشابهی داشتند، اما امروزه، اقتصاد آنها از هم جدا شده است.

تفاوت ها را نمی توان با هیچ چیز دیگری جز نهادها توضیح داد.

در جنوب، مالکیت و بازارهای خصوصی تشویق شدند (البته در ابتدا توسط دیکتاتورها) و بنابراین سرمایه گذاری و رشد اقتصادی تشویق شد. در همان زمان، دولت در آموزش و پرورش سرمایه گذاری کرد و صنایع جدید از جمعیت تحصیلکرده بهتر بهره بردند.

در کره شمالی، مالکیت خصوصی و بازارها ممنوع شد و اقتصاد برنامه ریزی شده متمرکز هدف قرار گرفت. این به سادگی منجر به رکود شد.

نهادهای اقتصادی استخراجی و فراگیر

کشورها در موفقیت اقتصادی خود به دلیل نهادهای متفاوتشان – قوانینی که بر نحوه عملکرد اقتصاد تأثیر می‌گذارند و مشوق‌هایی که به مردم انگیزه می‌دهند – متفاوت هستند. حقوق مالکیت خصوصی بسیار مهم است – که باید توسط دولت حمایت شود…. در کره جنوبی، مردم می‌دانند که برای تلاش‌هایشان پاداش دریافت خواهند کرد، در کره شمالی انگیزه‌ای برای نوآوری و سرمایه‌گذاری وجود ندارد، زیرا دولت از مزایای چنین طرح‌هایی سلب مالکیت می‌کند.

برای توسعه یک جامعه نیاز به «نهادهای اقتصادی فراگیر» است- دولتی که رفاه توده ها را تضمین می کند – چنین دولتی درجه ای از زیرساخت ها را فراهم می کند که برای رشد اقتصادی لازم است – برای مثال اجرای حقوق مالکیت خصوصی، حقوق قرارداد برای همه. ، نه فقط یک اقلیت، و ارائه زیرساخت های آموزشی و فیزیکی مانند جاده ها. شرکت خصوصی از چنین مؤسساتی استفاده می کند و به آن نیاز دارد.

چیزی که برای توسعه کار نمی کند، نهادهای استخراجی است – جایی که دولت برای استخراج ثروت از یک زیر مجموعه از جمعیت به زیرمجموعه دیگر استفاده می شود. مانند سیستم‌های برده‌داری و استعماری (و محافظه‌کاران امروزی در بریتانیا؟)

موتورهای رفاه

آموزش برای توده‌ها برای نوآوری در دنیای فناوری پیشرفته بسیار مهم است – این چیزی است که همه کشورهای توسعه یافته دارند و بسیاری از کشورهای توسعه نیافته فاقد آن هستند. آموزش و پرورش باید به خوبی تأمین شود و والدین باید انگیزه ای برای فرستادن فرزندان خود به مدرسه داشته باشند.

نهادهای سیاسی فراگیر و استخراجی

یک دولت باید برای رشد اقتصادی فراگیر باشد – یعنی هم باید توسط شهروندانش انتخاب شود و هم کنترل متمرکزی بر خشونت مشروع داشته باشد.

نهادهای سیاسی و اقتصادی استخراجی تمایل دارند از یکدیگر حمایت کنند (این بدان معناست که توده‌ها از آنها حمایت نمی‌کنند… !)

چرا همیشه رفاه را انتخاب نمی شود؟

واقعیت ساده این است که در جایی که تغییرات تکنولوژیکی موتور رشد اقتصادی است، این به معنای تغییر اجتماعی خواهد بود، و با تغییر، برندگان و بازندگان پدیدار می شوند… بنابراین نخبگان موجود ممکن است در مقابل تغییراتی که نهادها را فراگیرتر می‌کند، مقاومت کنند، حتی اگر این به معنای رفاه بیشتر برای همه باشد. این به معنای رفاه کمتر برای آنها خواهد بود. (انقلاب های صنعتی در اروپا را در نظر بگیرید). در صورت قبول تغییر نجبگان کنونی ناگذیر به دادن جای خود به نخبگان جدید خواهند بود.

عذاب طولانی کنگو

کنگو از زمان استقلال خود توسعه نیافته است، زیرا به نفع نخبگان حاکم نبوده است که دولتی متمرکز که همه صداها را در برگیرد بر سر کار آید، یا به نفع آنها نبوده است تا از دولت برای ارائه خدمات عمومی که به نفع توده ها باشد – به جای نهادها، استفاده کنند.

کنگو به‌عنوان یک کشور مستقل، بین سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۹۷ تحت حکومت جوسپه موبوتو دچار افت اقتصادی و فقر بی‌وقفه شد. موبوتو مجموعه‌ای از نهادهای اقتصادی به شدت استخراجی را ایجاد کرد. شهروندان فقیر بودند، اما موبوتو و نخبگان اطراف او به طرز شگفت انگیزی ثروتمند شدند. موبوتو در زادگاهش، گبادولیت، قصری ساخت، با فرودگاهی که به اندازه کافی بزرگ بود تا یک هواپیمای مافوق صوت کنکورد را فرود آورد، هواپیمایی که او اغلب از ایرفرانس برای سفر به اروپا اجاره می کرد. او در اروپا قلعه‌هایی خرید و بخش‌های بزرگی از بروکسل پایتخت بلژیک را در اختیار داشت.

حقیقت ساده این است که اگر موبوتو موسسات اقتصادی فراگیرتری را معرفی می کرد، به این اندازه ثروتمند نمی شد.

رشد تحت موسسات استخراجی

رشد می تواند تحت مؤسسات استخراجی رخ دهد – مانند روسیه و کره جنوبی در ابتدا و چین امروز، اما بعید است که این رشد پایدار بماند مگر اینکه مؤسسات اقتصادی و سیاسی فراگیر شوند.

فصل دوازدهم – دور باطل

نویسندگان این دور باطل را با نهادهای استخراجی که توسط یک قدرت استعماری (که بر پایه نهادهای استخراجی قبلی بنا شده است) شروع می شود، ترسیم می کنند که با خروج، تحت حاکمان فاسد پسااستعماری حتی بیشتر استخراج می شود، که به نوبه خود منجر به جنگ داخلی می گردد. جناح‌های رقیب برای کنترل نهادهای استخراجی می‌جنگند – که سپس منجر به هرج و مرج خواهد شد!

یا با جزئیات بیشتر… مقامات استعماری بریتانیا نهادهای استخراجی ساختند که بسیاری از سیاستمداران آفریقایی پس از استقلال از ادامه آن برای غنی سازی خود بسیار خوشحال بودند. این اتفاق در کشورهایی مانند سیرالئون، غنا، کنیا و زامبیا رخ داد. حاکمان پسااستعماری از ثروت خود برای ایجاد نیروهای امنیتی شخصی استفاده کردند که پاسخگوی آنها بود و همچنین برای تقلب در انتخابات به کار می رفت – بنابراین پول برای حفظ قدرت ضروری شد، تنها کسانی که پول دارند می توانند قدرت را حفظ کنند. این باعث ایجاد انگیزه هایی در میان مخالفان می شود تا رهبران موجود را برکنار کنند تا خودشان به قدرت و ثروت دست یابند. نکته اینجاست که قدرت به خودی خود به یک هدف تبدیل شده است تا وسیله ای برای توسعه یک کشور.

این به بهترین وجه از طریق مثال سیرالئون نشان داده شده است

تمام کشور آفریقای غربی سیرالئون در سال ۱۸۹۶ مستعمره بریتانیا شد. بریتانیایی ها حاکمان مهمی را شناسایی کردند و به آنها عنوان جدیدی دادند – رئیس برتر. به عنوان مثال، در سیرالئون شرقی، آنها با سولوکو، یک پادشاه جنگجوی قدرتمند روبرو شدند که به عنوان رئیس سولوکو پارامونت انتخاب شد.

در سال ۱۸۹۸، بریتانیایی ها سعی کردند مالیات کلبه ای را به مبلغ پنج شیلینگ وضع کنند که منجر به جنگ داخلی شد که به شورش مالیات کلبه معروف گردید.این شورش از شمال شروع شد، اما قوی ترین بود و در جنوب طولانی ترین دوام را داشت.

در سال ۱۹۰۴، انگلیسی ها ساخت یک خط راه آهن از فری تاون به شمال شرق را متوقف کردند و در عوض آن را به سمت جنوب، به بو، در مندلند منحرف کردند تا به آنها دسترسی سریع برای سرکوب این شورش بدهند.

هنگامی که سیرالئون در سال ۱۹۶۱ مستقل شد، بریتانیا قدرت را به SLPP سپرد که مورد حمایت جنوب قرار دشاشت و در سال ۱۹۶۷ این حزب در انتخابات به حزب مخالف، APC که از شمال حمایت کرد، شکست خورد.

اگرچه خط راه آهن در ابتدا برای حکومت بر SL ایجاد شد، اما در سال ۱۹۶۷، نقش آن اقتصادی بود – امکان حمل و نقل صادرات این کشور – قهوه، کاکائو و الماس را که بیشتر از مندلند در جنوب می آمد، می داد.

رهبر وقت APC، سیاکا استیونز، که حمایت سیاسی خود را از شمال جلب می‌کرد، خط راه‌آهن را قطع کرد و ریل و وسایل برقی را فروخت تا اپوزیسیون در جنوب را تضعیف کند و قدرت سیاسی خود را تثبیت بخشد. این امر اقتصاد سیرالئون را از بین برد، اما وقتی نوبت به انتخاب بین تثبیت قدرت و رشد اقتصادی رسید، تثبیت قدرت پیروز شد. امروز دیگر نمی توانید با قطار به بو بروید.

بین حکومت استعماری و دولت استیون تداوم وجود دارد – هر دو ثروت را از مردم استخراج کردند.

حاکمان استعماری این کار را از طریق هیئت‌های بازاریابی کشاورزی انجام می‌دادند – کشاورزان مجبور بودند کالاهای خود را به این هیئت‌ها بفروشند، که معمولاً بسیار کمتر از قیمت بازار می‌پرداختند (تضعیف کشاورزان و ثروتمند کردن نخبگان). هنگامی که استیونز قدرت را به دست گرفت، این تابلوهای بازاریابی را در جای خود نگه داشت، اما اوضاع بدتر شد – تحت حاکمیت استعماری، استعمارگران حدود ۵۰٪ از ارزش محصولات کشاورزی را استخراج می کردند، در زمان استیونز، میزان استخراج به ۹۰٪ افزایش یافت.

در کنار تابلوهای بازاریابی، سیستم قدیمی پارامونت چیف ها همچنان پابرجاست… آنها سیاست های محلی را در سطح دهکده کنترل می کنند، و حقوق زمین و مالیات محلی را کنترل می نمایند- روسای پارامونت انتخاب می شوند، اما فقط اعضای خانه حاکم می توانند ایستادگی کنند – و در سال ۲۰۰۵ فرد پیروز، شکو فاسولوکا، نوه بزرگ و پادشاه سولوکو بود.

ترکیب این دو نهاد به این معنی است که انگیزه بسیار کمی برای کشاورزان برای افزایش بهره وری وجود دارد – زیرا آنها به دلیل سیستم اصلی برتر از حقوق زمین ناامن برخوردار هستند و قربانی مؤسسات استخراجی در قالب هیئت های بازاریابی می شوند.

ثالثاً، کنترل معادن الماس وجود داشت – انگلیسی ها اساساً یک انحصار برای کل کشور ایجاد کردند و آن را در سال ۱۹۳۶ به DeBeers سپردند، و اندکی پس از استقلال، استیونز به سادگی این ترتیب را ملی کرد، که از طریق آن عملاً شخصاً ۵۱٪ از الماس را کنترل کرد.

استیونز از ثروت هنگفت خود برای خرید نفوذ سیاسی و راه‌اندازی نیروهای امنیتی خصوصی خود – ISU (معروف به عنوان “من به شما شلیک می‌کنم” و بخش امنیتی ویژه – معروف به Siaka Steven’s Dogs) استفاده کرد.

فصل ۱۳ – چرا ملت‌ها امروز شکست می‌خورند؟

در سال ۲۰۰۰ زیمبابوه یک قرعه کشی ملی برای همه کسانی که بیش از ۵۰۰۰ دلار زیمبابوه را در حساب بانکی خود نگه داشته بودند (پس از یک دوره تورم شدید) برگزار کرد. این واقعیت که این رابرت موگابه بود که برنده این قرعه‌کشی شد، نشان‌دهنده میزان کنترل او بر موسسات زیمبابوه و میزان استخراج آن موسسات است.

رایج‌ترین دلایلی که امروزه کشورها شکست می‌خورند، داشتن نهادهای استخراجی است – و زیمبابوه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی این موارد را نشان می‌دهد. در سال ۲۰۰۸ درآمد سرانه آن نصف زمانی بود که استقلال خود را به دست آورد و نرخ بیکاری در سال ۲۰۰۹ به ۹۴ درصد رسید.

ریشه نهادهای سیاسی و اقتصادی در دوره استعمار نهفته است. در ابتدا نهادهای آپارتاید برای نخبگان سفیدپوست برای استخراج ثروت از کشور تأسیس شد، اما زمانی که زیمبابوه استقلال خود را به دست آورد، این نهادها به سادگی توسط موگابه نگهداری می شدند. در نهایت (به دلیل عدم فراگیری) حمایت او کاهش یافت تا اینکه در سال ۲۰۰۰ مجبور شد منابع بیشتری برای خرید حمایت سیاسی پیدا کند – بنابراین او مزارع متعلق به سفیدپوستان را مصادره کرد و وقتی این کافی نبود پول چاپ کرد که منجر به ابر تورم عظیم گردید.

امروزه کشورها شکست می خورند زیرا نهادهای استخراجی آنها انگیزه ای برای پس انداز، سرمایه گذاری و نوآوری ایجاد نمی کنند. در بسیاری از موارد، سیاستمداران فعالیت اقتصادی را خفه می کنند زیرا این امر پایگاه قدرت آنها (نخبگان اقتصادی) را تهدید می کند – مانند آرژانتین، کلمبیا و مصر. در مورد زیمبابوه و سیرالئون این منجر به شکست کامل دولت و رکود اقتصادی شد. برخی کشورهایی که این اتفاق در آنها رخ داده است شامل موارد زیر می شود:

  • آنگولا
  • کامرون
  • چاد
  • هائیتی
  • لیبریا
  • نپال
  • سیرالئون
  • سودان
  • زیمبابوه

و جنگ داخلی، آوارگی جمعی، قحطی و بیماری های همه گیر که آنها را همراهی می کند… از نظر توسعه، بسیاری از این کشورها امروز فقیرتر از دهه ۱۹۶۰ هستند.

جنگ صلیبی کودکان…

این بخش به تشریح علل جنگ داخلی در سیرالئون می پردازد. نویسندگان این موضوع را به چندین دهه نهادهای استخراجی توسط دولت ظالم APC (اقتصاد تا سال ۱۹۸۵ در حال فروپاشی بود، و از نمونه فروش فرستنده تلویزیون توسط وزیر اطلاعات در سال ۱۹۸۷ استفاده کردند و در سال ۱۹۸۹ آنتن اصلی رادیو کشور فرو ریخت. در این مرحله، ارتش منحل شده بود زیرا نخبگان حاکم می‌ترسیدند که آنها را سرنگون کند. و سپس آن جنگ داخلی وحشیانه و پر هرج و مرج به مدت یک دهه ادامه یافت – که در آن جناح های رقیب بر سر منابع برای ادامه جنگ با یکدیگر – الماس / کودکان (سربازان) و سلاح ها به رقابت پرداختند.

بنابراین به طور خلاصه، دلیل تاریخی جنگ داخلی سیرالئون، نهادهای استخراجی است… توخالی کردن دولت تا حدی که قادر به دفع شورشیان نبود.

نویسندگان اکنون سه کشور دیگر را که از انواع مختلف مؤسسات استخراجی آسیب دیده‌اند – کلمبیا، آرژانتین و مصر، و سپس ازبکستان…. کشوری که تحت مطلق‌گرایی یک خانواده و اطرافیان اطراف آن‌ها قرار دارد، بررسی کردند.

پنبه ۴۵ درصد از صادرات ازبکستان را تشکیل می دهد. زمانی که این کشور در سال ۱۹۹۱ ایجاد شد، اولین رئیس جمهور آن، اسلام کریموف، زمین را بین کشاورزان تقسیم کرد، اما هر کدام باید حداقل ۳۵ درصد از زمین خود را به پنبه، یک محصول صادراتی ارزشمند، اختصاص دهند. با این حال، از آنجایی که کشاورزان خود تنها کسری از قیمت محصول در بازار جهانی را دریافت می کنند، انگیزه ای برای نگهداری، چه رسد به سرمایه گذاری در ماشین آلات برداشت پنبه نداشتند.

اما مهم نیست، زیرا کشور برای برداشت پنبه به کودکان روی آورد و هر ماه سپتامبر تا نوامبر مدارس تقریباً خالی می شود. ۲.۷ میلیون دانش آموز به جای درس خواندن، جذب نیروی کار می شوند.

هر کودک باید بسته به سن بین ۲۰ تا ۶۰ کیلوگرم در روز بچیند، و افراد خوش شانسی که در نزدیکی مزارع اختصاص داده شده خود زندگی می کنند می توانند پیاده یا با اتوبوس به محل کار خود بروند، اما بچه های بدشانس باید در آلونک های بدون امکانات بخوابند.

در حالی که قیمت پنبه در بازار در سال ۲۰۰۶ ، ۱.۴۰ دلار بود، به کودکان حدود ۰.۰۱ دلار در هر کیلو دستمزد پرداخت می شد.

همه اینها به این دلیل اتفاق افتاده است که کریموف رژیمی را ایجاد کرد که در آن مخالفان سرکوب می‌شدند و رسانه‌ها یا سازمان‌های غیردولتی آزاد مجاز نبودند.

چرا ملت ها شکست می خورند؟

وجه مشترک همه کشورهایی که در این کتاب به آنها نگاه شده است این است که آنها دارای نخبگانی هستند که نهادهای اقتصادی را به منظور غنی سازی خود و تداوم قدرت خود به هزینه اکثریت قریب به اتفاق افراد جامعه طراحی کرده اند.

با وجود تفاوت ها، تصویر بزرگتر این است که در هر یک از این کشورها نهادهای سیاسی استخراجی که نهادهای اقتصادی استخراجی ایجاد کرده اند که ثروت و قدرت را به نخبگان منتقل می کنند.

راه حل این است که موسسات استخراجی را به نهادهای فراگیر تبدیل کنیم…

فصل چهاردهم – شکستن قالب

این فصل به سه مطالعه موردی می‌پردازد – بوتسوانا، آمریکای جنوبی، و چین، که همگی موفق شدند از نهادهای سیاسی استخراجی به سمت نهادهای سیاسی فراگیر که توسعه اقتصادی را تشویق می‌کردند (در مورد بوتسوانا) حرکت کنند یا در مورد آنها مذاکره کنند.

آنچه در مورد بوتسوانا به خصوص جالب است این است که در آن منطقه خاص از آفریقا، یک نظام سیاسی فراگیر در دوران پیش از استعمار وجود داشت – به این معنا که هر فردی می‌توانست به عنوان رئیس یکی از روسای مختلف منطقه قیام کند. این ارثی نبود، شایسته سالارانه بود و کسی فقط با اراده مردم می توانست رئیس باشد. به این ترتیب اصل حکومت با اراده مردم و از جانب مردم برای نسل‌ها برقرار شده بود.

یکی دیگر از عواملی که باعث پیشرفت توسعه شد، این واقعیت بود که انگلیسی ها علاقه خاصی به بوتسوانا نداشتند. در واقع در دهه ۱۸۹۰، سه تن از روسای توسانا از انگلیس بازدید کردند و با دولت مذاکره کردند تا بخشی از یک تحت الحمایه بریتانیا (متفاوت به مستعمره) باشند – در ازای محافظت از منطقه در برابر سیاست های توسعه طلبانه رود آفریقای جنوبی (کسی که زیمبابوه و زامبیا را مستعمره کرد). و نگاه کنید که چطور شد!) تنها چیزی که انگلستان می‌خواست زمین کافی برای ساخت راه‌آهن برای باز کردن فضای داخلی بود. به همین دلیل، توسانا تقریباً به حال خود رها شد، به طور اساسی استخراج نشده و بدون دخالت مؤسساتی که برای اجازه استخراج ایجاد شده بودند.

همچنین مهم این است که به دنبال استعمار و کشف الماس، سران تسوانا قانونی را تصویب کردند که بر اساس آن تمام ثروت الماس به جای دادن حقوق به افراد یا شرکت ها (مثل نئولیبرال ها که ادعا می کنند باید انجام شود، و مانند آنچه باید انجام شود، باید دارایی ملی باشد. در سیرالئون اتفاق افتاد). اثر این انبوه پول عمومی بود که سپس برای پرداخت خدمات عمومی استفاده می شد. از این رو توسعه رخ داد.

نکته دیگری که در این فصل بر آن تاکید شده این است که در هر سه مورد، برخی از بازیگران کلیدی تصمیمات مهمی را در مقاطع حیاتی در تاریخ کشور اتخاذ کردند (زمانی که یک رهبر موجود درگذشت، مانند مائو، ایجاد خلاء قدرت، یا زمانی که استقلال در بوتسوانا به دست آمد) – تصمیمات اتخاذ شده در این مقاطع حیاتی تاریخ در این کشورها شامل مبارزه با قدرت نخبگان ریشه دار (مانند چین) یا ایجاد قوانینی بود که از فساد سیاسی جلوگیری می کرد (مانند ملی کردن ذخایر الماس در بوتسوانا)

فصل ۱۵ – درک رفاه و فقر

جالب ترین بخش این موضوع به قدرت پیش بینی نظریه مربوط می شود – که با توجه به نقش عاملیت و احتمال در نظریه مذکور محدود است. با این حال، نویسندگان پیش بینی می کنند که…

آمریکا و اروپا احتمالاً حتی از کشورهای دیگر جهان ثروتمندتر خواهند شد، زیرا اینها فراگیرترین مؤسسات را دارند(با توجه به سیاست محافظه‌کاران ممکن است متفاوت باشد). کشورهایی مانند افغانستان، سومالی و هائیتی که تحت هیچ مرکزیت دولتی قرار نگرفته اند، بعید است که شاهد هیچ گونه تحولی باشند. برخی از کشورهای آمریکای لاتین رشد دارند – به ویژه برزیل، شیلی مکزیک و برخی از کشورهای آفریقایی – به عنوان مثال تانزانیا و اتیوپی. رشد در چین پایدار نخواهد بود.

جذابیت مقاومت ناپذیر رشد اقتدارگرا…..

این بخش به ما یادآوری می‌کند که تئوری مدرنیزاسیون ناقص است – رشد اقتصادی (مک‌دونالد بیشتر به قول توماس فریدمن) لزوماً به نهادهای سیاسی فراگیرتر منجر نمی‌شود.

بسیاری از رژیم های سرکوبگر در ۶۰ سال گذشته رشد اقتصادی بسیار سریعی را دنبال کرده و به آن دست یافته اند – به عنوان مثال می توان به روسیه و چین اشاره کرد.

این فصل همچنین به مواردی می‌پردازد که احتمالاً از نظر توسعه کارایی ندارند… اولاً، هر تلاشی برای تغییر سیاست مانند آنچه که در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۹۰ توسط نئولیبرالیزاسیون انجام شد – زیرا اگر کشوری از نظر سیاسی فاسد باشد، آنها فقط تغییرات سیاستی را خراب می‌کنند. – خصوصی‌سازی اتفاق می‌افتد، اما افرادی که قرارداد می‌گیرند، مثلاً برادران وزرا هستند، یا کشور می‌گوید سیاستی را اجرا می‌کند، اما آنها طبق روال عادی پیش می‌روند!

شما نمی توانید رفاه را مهندسی کنید

… زیرا بازیگران در کشورهای در حال توسعه توسط مؤسسات خود محدود می شوند، و اگر اینها استخراج کننده باشند، هر برنامه ای که برای مهندسی تغییر طراحی شده است در نهایت منجر به استخراج بیشتر خواهد شد.

این در مورد دو رویکرد به کمک های خارجی که توسط غرب ترجیح داده می شود صادق است – هر دو رویکرد نئولیبرالی “تجدید ساختار اقتصاد خود” و رویکرد اقتصاد خرد که بر نهادهای خاص متمرکز است.

شکست کمک های خارجی

همانطور که در بالا ذکر شد، هر کمکی که به کشوری با مؤسسات استخراجی می رود، در نهایت استخراج می شود. با این حال، نویسندگان استدلال می کنند که حتی اگر تنها ۲۰٪ از پول کمک به مقصد نهایی خود برسد، ارزش آن را دارد!

چه کارهایی….؟

این فصل و کتاب با بازگشت به انقلاب‌های انگلیس و ایالات متحده که منجر به فراگیرتر شدن نهادها شد، پایان می‌یابد – آنچه برای توسعه لازم است، صدای کثرتی است که خواستار شنیدن توسط دولت و شنیده شدن واقعی آنها هستند. این را نمی توان از بالا تحمیل کرد، اما به نظر می رسد باید از پایین ایجاد شود.

از این نظر، هر گونه تلاش برای مهندسی رشد و ارائه کمک بی‌معنی به نظر می‌رسد – تنها چیزهایی که منطقی به نظر می‌رسد، برنامه‌هایی هستند که به سمت توانمندسازی و اطمینان از رایگان بودن رسانه‌ها می‌روند، زیرا رسانه‌ها اولی را تقویت می‌کنند.

لینک های مرتبط

منبع: revisesociology

دکتر مهدی جباریان

دکتر مهدی جباریان دکتری مدیریت استراتژیک دانشگاه تهران کارشناس ارشد مدیریت بازرگانی دانشگاه علامه طباطبایی کارشناسی مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی مشاور و مدرس حوزه استراتژی و مدیریت mahdi.jabarian@ut.ac.ir

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن